Të ndash besimin tënd me të tjerët dhe t’i drejtosh ata drejt lajmit të mirë të shpëtimit nëpërmjet Krishtit mund të jetë një detyrë sfiduese, por edhe jashtëzakonisht shpërblyese. Jo të gjithë janë të interesuar të mësojnë për Jezusin dhe të krijojnë një marrëdhënie me Zotin. Por kur dikush e dëgjon dëshminë tonë dhe vjen te Krishti, qoftë në atë çast apo më vonë, është një privilegj i mrekullueshëm të kemi mundësinë të luajmë, në njëfarë mënyre, një rol në këtë rrugëtim.

Si ambasadorë të Krishtit (2 Korintasve 5:20), ne jemi si bujq. Bëjmë pjesën tonë duke punuar tokën, duke mbjellë farën e së vërtetës, duke e ujitur dhe duke e plehëruar. Por vetëm Zoti mund ta bëjë farën të rritet në zemrat e njerëzve. Sado me efektivitet ta ndash ungjillin me të tjerët, rezultati i dëshmisë sate është në duart e Zotit dhe varet nga mënyra se si përgjigjet secili person. (Shih “Shëmbëlltyra e mbjellësit” te Luka 8:5–15.) Mund të mos i shohësh kurrë frytet e dëshmisë sate. Gjithashtu, me kalimin e kohës, shumë njerëz mund të bëhen pjesë e rrugëtimit të dikujt drejt Krishtit. Njëri mund të përgatitë tokën, një tjetër të mbjellë farën dhe të tjerë ta ujitin. Por është Zoti Ai që e bën të rritet (1 Korintasve 3:6).

Kur jemi besnikë në ndarjen e dëshmisë sonë, në shpërndarjen e një traktati ungjillor apo në dhënien e një Dhiate të Re, mund të kemi besim se Fryma e Shenjtë do të veprojë në zemrat dhe jetën e atyre që i marrin. Pavarësisht nëse personi zgjedh të vijë te Krishti apo jo, ne po i qëndrojmë besnikë thirrjes sonë duke i dhënë mundësinë ta njohë Atë (Romakëve 10:14).

Disa këshilla për ta ndarë me efektivitet Lajmin e Mirë

Detyra që na është besuar është ta ndajmë Lajmin e Mirë me të gjithë njerëzit dhe të jemi një shembull i gjallë i dashurisë së Zotit (Marku 16:15; Gjoni 13:35). Për ta bërë këtë, është e rëndësishme ta shohim çdo njeri si dikë me vlerë të çmuar në sytë e Zotit, si dikë që Ai e do. Duhet të shohim përtej pamjes së jashtme dhe t’i shohim njerëzit ashtu siç i sheh Zoti. “Njerëzit shohin pamjen e jashtme, kurse Zoti shikon zemrën” (1 Samuelit 16:7, NIV).

Jezusi na la shembullin e Tij se si t’u afroheshim njerëzve të cilët shoqëria i përçmonte. Ai fliste me tagrambledhësit e urryer, si Zakeu (Luka 19:1–10), dhe thirri një prej tyre, Mateun, që të bëhej dishepulli i Tij (Mateu 9:9). Ai u afrua njerëzve të përjashtuar nga shoqëria dhe shëroi ata që në kohën e Tij konsideroheshin të paprekshëm. Edhe ne duhet t’i kërkojmë Zotit të na ndihmojë ta shohim çdo njeri që Ai sjell në rrugën tonë ashtu siç e sheh Ai vetë dhe ta duam me dashurinë e Tij.

Shpesh, për t’i ndihmuar njerëzit të arrijnë te njohja e Jezusit që sjell shpëtimin, duhen kohë, dashuri dhe durim. Në disa raste, kjo kërkon të krijojmë miqësi dhe të jemi fqinjë, miq, kolegë apo shokë klase të mirë. Disa njerëz tërhiqen drejt krishterimit nga mënyra se si jetojmë, si edhe nga dashuria jonë e sinqertë dhe kujdesi që tregojmë për të tjerët.

Nëse njerëzit me të cilët kemi të bëjmë nuk janë ende gati të dëgjojnë dëshminë tonë të krishterë, nuk duhet të heqim dorë prej tyre. Ndoshta ndikimi ynë është vetëm një pjesë e rrugëtimit të tyre drejt Jezusit, një rrugëtim që në disa raste mund të zgjasë me vite. Mund të lutemi për ta dhe t’i kërkojmë Zotit të vazhdojë të punojë në zemrat e tyre. Gjithashtu, mund t’u bëjmë të ditur se do të ishim të lumtur të vazhdonim bisedat me ta. Përmes veprave tona të dashura e plot kujdes, mund të jemi një shembull i gjallë i dashurisë së Zotit (1 Gjonit 3:18).

Disa njerëz, me të cilët ndajmë dëshminë tonë ose një traktat ungjillor, do të jenë të hapur dhe të gatshëm ta pranojnë mesazhin, madje do të dëshirojnë të mësojnë më shumë për krishterimin. Por mos u habit nëse disa të tjerë tregojnë mungesë interesi. Mund të jetë paksa dëshpëruese kur përpiqesh t’u tregosh njerëzve të vërtetën që do t’i çlirojë (Gjoni 8:31–32), por ata të shpërfillin ose ta ndryshojnë temën. Kur ndodh kjo, mos e humb zemrën.

Disa njerëz mund të reagojnë negativisht ndaj dëshmisë së krishterë, sepse i ke zënë në befasi. Ata nuk e prisnin dhe nuk ishin përgatitur të hynin në një bisedë për një temë kaq të thellë, siç është besimi te Zoti apo fati i tyre përfundimtar. Të tjerë mund të kenë pasur përvoja negative ose të kenë dëgjuar argumente kundër krishterimit që u kanë shuar shpresën dhe besimin.

Disa mund të shqetësohen se, nëse e pranojnë Jezusin si Shpëtimtarin e tyre, do të tradhtonin fenë në të cilën i kanë rritur prindërit ose do të përjashtoheshin nga familja dhe kultura e tyre. Të tjerë ende nuk e kanë kuptuar se sa e kotë është të kërkosh të vërtetën dhe qëllimin e jetës te gjërat e kësaj bote. Disa të tjerë thjesht nuk duan t’u kujtohet vdekja, jeta pas vdekjes dhe fati i tyre i përjetshëm.

Disa njerëz do ta kritikojnë besimin tënd ose do të debatojnë për krishterimin, sepse janë skeptikë, nuk besojnë dhe duan të shprehin pikëpamjet e tyre. Por ka edhe njerëz që kërkojnë sinqerisht të vërtetën dhe që diskutojnë apo debatojnë për Biblën dhe krishterimin pikërisht sepse duan të gjejnë përgjigje. Ata dëshirojnë që dyshimet dhe kundërshtimet e tyre të marrin përgjigje bindëse.

Mënyra se si Jezusi u përgjigjej pyetjeve që i drejtonin njerëzit na jep shembuj të vlefshëm. Disa pyetje vinin nga njerëz që dëshironin sinqerisht të njihnin të vërtetën. I tillë ishte Nikodemi, i cili e pyeti Jezusin se si mund të lindte dikush përsëri (Gjoni 3:1–21), si edhe gruaja samaritane te pusi, e cila e pyeti për ujin e gjallë (Gjoni 4:5–29). Jezusi iu përgjigj me dhembshuri dhe i drejtoi drejt së vërtetës se kush ishte Ai dhe se si mund të hynin në mbretërinë e Zotit.

Në raste të tjera, Ai i vuri përballë së vërtetës ata që bënin pyetje pa sinqeritet. Kjo ndodhi kur farisenjtë e pyetën nëse një grua e kapur në flagrancë duke kryer tradhti bashkëshortore duhej të vritej me gurë për mëkatin e saj. Jezusi u përgjigj: “Kush nga ju është pa mëkat, le të hedhë i pari gurin kundër saj” (Gjoni 8:3–7).

Kur takojmë njerëz që reagojnë negativisht ose kundërshtojnë besimin tonë, Bibla na mëson të jemi gjithmonë “gati për t’i dhënë përgjigje kujtdo që ju kërkon arsye për shpresën që është në ju”, por ta bëjmë këtë “me butësi dhe respekt” (1 Pjetrit 3:15). Shpesh, mënyra më e mirë për të trajtuar mosmarrëveshjet nuk është të kundërshtojmë menjëherë atë që thotë tjetri, por ta dëgjojmë me vëmendje dhe më pas t’ia paraqesim të vërtetën me dashuri dhe në mënyrë pozitive (Kolosianëve 4:5–6). Nëse kupton se dikush nuk dëshiron aspak të dëgjojë të vërtetën e Zotit që gjendet në Bibël, mund ta mbyllësh bisedën me mirësjellje.

Një dëshmi që fiton zemrat

Apostulli Pal deklaroi: “U bëra shërbëtor i të gjithëve, që të fitoj sa më shumë prej tyre… U bëra gjithçka për të gjithë, që me çdo mënyrë të mund të shpëtoj disa. Dhe i bëj të gjitha për hir të ungjillit” (1 Korintasve 9:19–23).

Edhe ne mund të përpiqemi t’i kuptojmë njerëzit duke marrë parasysh rrethanat, prejardhjen dhe kulturën e tyre. Mund të kërkojmë të gjejmë sa më shumë gjëra të përbashkëta me ta. Kur ndajmë besimin tonë me njerëz që vijnë nga mjedise jo të krishtera, mund ta përqendrojmë bisedën te personi i Jezusit, i vetmi udhëheqës fetar që dha jetën e Tij për shpengimin dhe shpëtimin e njerëzimit. Mund të flasim për dashurinë e Tij të madhe për të gjithë njerëzit dhe për fuqinë e Tij për të shëruar zemrat e thyera e për të transformuar jetët për gjithë përjetësinë.

Si të krishterë, jemi thirrur dhe porositur të dëshmojmë për Jezusin dhe ta ndajmë Lajmin e Mirë me njerëzit që Zoti vendos në rrugën tonë (2 Korintasve 5:20). Është një privilegj të kemi mundësinë të bëhemi pjesë e ndryshimit që Zoti sjell në jetën e njerëzve dhe të dimë se dikush, me të cilin kemi ndarë të vërtetën, ka gjetur shpëtimin e përjetshëm. “Po kështu, në qiell ka gëzim përpara engjëjve të Perëndisë për një mëkatar të vetëm që pendohet” (Luka 15:10, NIV). Edhe ne, si vegla të Zotit në këtë tokë, bëhemi pjesë e këtij gëzimi.

Kjo detyrë nuk është gjithmonë e lehtë. Por na ndihmon të kujtojmë se çdo sakrificë që bëjmë në këtë jetë do t’ia vlejë plotësisht kur të shohim Jezusin. Një ditë do të përjetojmë gëzimin e të diturit se kemi ndihmuar në shpëtimin e të tjerëve dhe se i kemi qëndruar besnikë porosisë së madhe që na la Jezusi.