Në qendër të Nouméas, ku jetoja në atë kohë, ndodhej një lokal i këndshëm, ku unë dhe bashkëshortja ime takoheshim me miqtë për të shijuar një kafe së bashku. Maria, kamarierja që zakonisht kujdesej për tryezën tonë, ishte lidhur emocionalisht me ne. Herë pas here bisedonim me të dhe ajo i shijonte bisedat tona, për sa kohë që nuk e çonim fjalën te feja.

Maria ishte një grua beqare rreth të tridhjetave, e cila ishte lënduar thellë nga njerëz për të cilët kishte pasur shumë për zemër. I kishim dhënë një fletushkë me një figurë të Jezusit dhe një mesazh të bukur për shpëtimin, por më vonë ajo na tregoi se nuk e kishte lexuar.

Një mbrëmje u kthyem përsëri në lokal, por Maria nuk ishte si zakonisht. Zakonisht na priste me buzëqeshje, ndërsa atë ditë fytyra e saj ishte e ngrysur. Dukej sikur kishte humbur çdo shpresë. Asgjë nga ato që bëmë nuk e ndihmoi dhe, më në fund, ajo u largua pa thënë gjë.

Një javë më vonë, kaluam përsëri nga lokali. Maria ishte aty dhe mbetëm të mahnitur kur e pamë. Ishte krejt ndryshe! Ndryshimi tek ajo ishte si nata me ditën! Ajo u ul me ne dhe na tregoi historinë e pabesueshme që vijon:

“Herën e fundit që ju pashë, ishte dita më e keqe e jetës sime! Ndihesha e mbytur nga dëshpërimi dhe mungesa e shpresës. Kur ju shihja të dyve kaq të lumtur dhe të qetë, dëshpërimi im bëhej edhe më i madh. Prandaj vendosa të largohesha nga puna më herët dhe u nisa zvarrë drejt shtëpisë.

Kisha aq shumë dhimbje sa doja t’i jepja fund gjithçkaje! Në komodinën pranë shtratit mbaja disa tableta gjumi dhe, ndërsa isha shtrirë aty, vendosa t’i pija të gjitha për t’i dhënë fund jetës sime.

Kur hapa sirtarin për të marrë tabletat, pashë fletushkën tuaj me figurën e Jezusit. Ndjeva sikur Ai po më shikonte me një paqe dhe dashuri të tillë! U tërhoqa drejt asaj figure si nga një magnet dhe e lexova fletushkën. Pastaj shpërtheva në lot dhe nuk arrija dot të ndaloja së qari. E lexova lutjen në fund të saj herë pas here dhe ia hapa zemrën Jezusit. Më pas më zuri gjumi.

Kur u zgjova mëngjesin tjetër, isha një njeri krejt tjetër. Gjithë barra, ankthi dhe hidhërimi ishin zhdukur. Ndihesha kaq e lirë, sikur më në fund të isha çliruar nga gjithçka që më rëndonte. Ndihesha vërtet e lumtur, ndoshta për herë të parë në jetën time!

Dashuria e Jezusit ka një fuqi të jashtëzakonshme!

Nëse ende nuk e keni pranuar Jezusin si Shpëtimtarin tuaj, mund ta bëni këtë duke u lutur me fjalët e mëposhtme:

“I dashur Jezus, besoj se Ti je Biri i Zotit dhe se vdiqe në kryq për mua, që unë të mund të jetoj përgjithmonë me Ty në qiell. Ta hap derën e zemrës sime. Të lutem, m’i fal mëkatet. Mbushe zemrën dhe jetën time me Frymën Tënde të Shenjtë. Udhëhiqe jetën time dhe më ndihmo të të ndjek Ty. Amen.”