Een regenboog uit de zwaarste storm van het leven.

De eerste keer dat ik van Fu Hua Chang hoorde was toen ik met mijn gezin naar een documentaire zat te kijken die ging over zwaar gehandicapte, maar getalenteerde jonge mensen. Ik werd getroffen door de stralende glimlach die haar hele wezen scheen te verlichten, die uit de innerlijke schoonheid van haar ziel kwam.

In 1994 was Fu Hua een levendig, veelbelovend Taiwanees meisje van tien, de beste van haar klas, dat zo graag schilderes wilde worden. Maar het noodlot sloeg toe toen zij en haar familie vast kwamen te zitten in een huisbrand. Ofschoon ze het allemaal overleefden raakte Fu Hua in een coma door de hoeveelheid rook die ze had binnengekregen. De coma duurde drie maanden. Toen ze eindelijk weer bijkwam bleek dat de giftige stoffen haar leven onherroepelijk veranderd hadden. Ze was blind, kon niet meer praten en was verlamd vanaf haar nek tot haar tenen. Behalve de bewegingsmogelijkheden die ze nog in haar hoofd en nek had kon ze alleen nog maar horen, dat was alles.

De tijd ging voorbij en haar vrienden en voormalige klasgenoten begonnen haar te vergeten. Fu Hua kwam in een depressie terecht die haar tot suïcidale gedachten bracht. Wat voor hoop was er nog voor haar, gebonden zoals ze was aan haar rolstoel, afhankelijk van haar moeder die haar moest aankleden, voeden en haar moest helpen met alle basisnoden van het leven?

Toen hoorde ze een Christelijk televisieprogramma dat door haar depressies heenboorde en haar inspireerde om God te vertrouwen. Naarmate haar geloof groeide, groeide er ook innerlijke hoop, en uit die hoop kwamen drie dromen voort; naar de universiteit gaan, schrijfster worden en liefde verspreiden in alle uithoeken van de aarde. Tussen haar fysiotherapiesessies door luisterde Fu Hua naar meer dan 300 audioboeken die haar in staat stelden academisch op niveau te komen en voor haar middelbare schoolexamen te slagen. Toen hielp haar leraar haar om op de universiteit toegelaten te worden, waar Fu Hua aan het studeren is voor haar baccalaureaat.

Door middel van een ingewikkeld proces van het bewegen van haar hoofd om te communiceren in morsecode heeft Fu Hua meer dan 300 gedichten geschreven die haar strijd, geloof en ervaringen verwoorden met groot optimisme. Op dezelfde manier heeft Fu Hua motiverende toespraken gehouden op middelbare scholen in Taiwan en China. Met haar toespraken heeft ze duizenden mensen beroerd met de boodschap van Gods liefde en hoop. Haar dromen worden werkelijkheid!

Fu Hua had ieder excuus om het maar op te geven in haar leven maar ze heeft er niet alleen voor gekozen om zelf te leven maar ook om te leven voor het aanmoedigen van anderen. Haar leven zal altijd bezwaard zijn met pijn, moeilijkheden en strijd die veroorzaakt worden door haar lichamelijke conditie. Maar Fu Hua zegt: “Het leven is een weg langs bergen en langs dalen. We ervaren pijn, mislukking, en verdriet, maar als we geloof hebben is de toekomst altijd hoopvol.”