Alles wat mooi is

Op een dag had ik bij hoge uitzondering wat tijd om de dingen op een rijtje te zetten en toen realiseerde ik me iets over mezelf (het was niet echt verheffend): er zijn, wat persoonlijke projecten aangaat tenminste, een heleboel dingen die ik niet afgemaakt heb. Als ik werk moet doen met een deadline doe ik mijn best om dat op tijd af te krijgen. Omdat iemand op me rekent wil ik die persoon niet teleurstellen door te laat te zijn.

Aan de andere kant zijn veel dingen half afgemaakt. Een borduurwerkje waar ik jaren geleden aan begonnen ben ligt nog onvoltooid in mijn la. Een blog waar ik mee begonnen ben blijft in mijn drafts map zitten. Foto-albums, een heleboel zijn het er inmiddels, bedekken een hele plank en de pakjes met foto’s liggen er nog bovenop, in plaats van ingeplakt te zijn zoals het hoort.

Dan zijn er tientallen boeken of romans die ik ooit hoop te schrijven. Ik heb een map gecreëerd in Microsoft Excel met ideeën voor titels. Er staan meer dan 90 fictie- en non-fictie ideeën in. In een kolom staat het aantal woorden die ik tot nu toe geschreven heb. Alles bij elkaar heb ik bijna 200.000 woorden, maar per titel niet meer dan 20.000.

Ik vraag me soms af waarom ik zoveel persoonlijke projecten niet afmaak. Waarom is het zo moeilijk om er ook maar één af te krijgen? En waarom doe ik dingen op die manier?

Een van de redenen is misschien dat er altijd nieuwe ideeën in me opkomen. Ik word wakker na een realistische droom en dan schrijf ik meteen ideeën op voor een boek. Er komt een gedicht bij me op terwijl ik in de bus zit of aan het lezen ben of aan het werk ben, en dan wordt er niets meer mee gedaan.

En blogs? Iedere keer wanneer er iets in me opkomt met een samenhangend patroon begin ik te schrijven. Dit kan een ervaring van de dag zijn of een herinnering uit het verleden of een indruk die ik heb.

Dat is het probleem. Ik begin. Dan gaat de telefoon of dan kom ik aan bij mijn halte of een van de kinderen vraagt me iets, of ik realiseer me dat ik mijn andere werk af moet maken of het eten moet klaarmaken. En dan komen de dingen waar ik aan begonnen ben niet af.

Is dat uitstel? Heb ik het te druk? Is het een gebrek aan organisatie? Teveel luchtkastelen? Is het van alles een beetje? Wat kan ik er aan doen om die projecten uit mijn hoofd en op papier te krijgen waar er iets mee gedaan kan worden?

In zijn boek “The weathering grace of God” heeft Ken Gire het over het belang van ‘stilzitten.’

“Dichters kennen het belang van …. stilzitten. Ze weten dat wanneer ze lang genoeg stil zijn, de kunst tot hen zal spreken, hen zal vertellen hoe het moet zijn en wat zij moeten zijn. Alle artiesten weten dit, of ze nu met verf of klei werken of met woorden of muzieknoten.

“Michelangelo wist hoe hij stil moest zitten voor de steen en luisteren naar de David die er in zat.

Strauss wist hoe hij stilletjes bij de Donau moest zitten en naar de wals moest luisteren die boven het water zweefde. Monet wist hoe hij stil bij de vijver moest zitten en naar de lelies moest luisteren die zaten te zonnebaden op het wateroppervlak … Onze cultuur weet heel weinig af van dit soort luisteren.”

De beste ideeën, en het uitvoeren ervan, vereisen niet alleen de tijd om ze in te verwerken maar ook stilte en rust van lichaam, gedachten en geest. Luisteren hoe ze gezegd willen worden en uitgevoerd willen worden. Als ik stil zit en luister zal ik weten wat ik met die ideeën moet doen en hoe ik al mijn projecten het beste kan afmaken.

Het is makkelijk om ergens mee te beginnen. Het is goed om ergens mee te beginnen. Een goed begin is het halve werk, zeggen ze wel. Maar iets afmaken, helemaal tot het einde, is niet altijd zo gemakkelijk.

Er is tijd voor nodig. Geduld. Geloof. En daar is niet altijd zo makkelijk aan te komen. We vinden dat niet door in ons binnenste te kijken of om ons heen te kijken. Maar als we omhoog kijken en naar de stille zachte stem van God luisteren zullen we weten welke weg we moeten nemen. Dan zullen we weten hoe we moeten afmaken wat we begonnen zijn en wat Hij is begonnen in ons leven.

In zekere zin zijn we allemaal een onvoltooid werk van God. Hij heeft een heleboel ‘projecten’ die goed begonnen zijn, zelfs volmaakt op hun eigen manier, maar nog niet af zijn. Het werk van de Meester aan Zijn schepping gaat altijd verder: het kneden, vormen, snijden, polijsten. Alles wordt gedaan met deze belofte: “Hij heeft alles op zijn tijd mooi gemaakt. Ook heeft Hij de eeuw in hun hart gelegd, zonder dat de mens het werk dat God gedaan heeft, van het begin tot het eind kan doorgronden.”1

En kijk nou eens, mijn artikel is af!

  1. Prediker 3:11