Το καμένο κατσαρόλι

Ούτε τα μαύρα σύννεφα ούτε ο παγερός αγέρας που φυσούσε, έδειχναν τόσο μαύρα και παγωμένα όσο η δική μου καρδιά. Καθώς έπαιρνα ένα κατσαρόλι απ’ το ντουλάπι της κουζίνας, γεμίζοντάς το με νερό, ρίχνοντας τα φασόλια μέσα και ανάβοντας την κουζίνα, το μυαλό μου αναλογιζόταν τα γεγονότα των περασμένων εβδομάδων και μηνών.

Δύο ώρες αργότερα, ξαφνικά μου ήρθε οσμή από κάτι καμένο: Καπνός, είπα μέσα μου, και έτρεξα στην κουζίνα η οποία είχε γεμίσει από μαύρο καπνό ενώ το καπάκι απ’ το κατσαρόλι χοροπηδούσε. Αμέσως έκλεισα την κουζίνα, άρπαξα το κατσαρόλι, το έβαλα στον νεροχύτη και άνοιξα την βρύση. Το νερό τσιρτσίριζε όταν άνοιξα το καπάκι.

Το κατσαρόλι ήταν καμένο και κατάμαυρο παντού, δεν είχε μείνει τίποτα από τα φασόλια, παρά μόνον μια λειωμένη μάζα που συνέχιζε να καπνίζει. Ακόμα και το καπάκι είχε αρπάξει. Αν και στο παρελθόν είχα κάψει το φαγητό και άλλες φορές, ποτέ δεν ήταν τόσο άσχημα. Το κατσαρόλι καταστράφηκε ολοσχερώς, σκέφτηκα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσω να το καθαρίσω ξανά.

Καθώς βρισκόμουν εκεί μέσα στην κάπνα και τον ατμό, δεν μπορούσα να μην δω τον παραλληλισμό με την προσωπική μου ζωή εκείνη την εποχή: Ένα καμένο, μαυρισμένο χάλι. Είπα μέσα μου, καταστράφηκε εντελώς! Δεν υπάρχει ελπίδα να το χρησιμοποιήσω ξανά.

Καθώς ξάπλωσα στο κρεβάτι εκείνο το βράδυ, οι σκέψεις μου πήγαν στον Ιησού. Σε αγαπώ, μου ψιθύρισε ο Ιησούς και πάντα θα σε αγαπώ, ό,τι και να έχεις κάνει ή δεν έχεις κάνει εσύ. Μαζί, μπορούμε να κάνουμε πάντα μια νέα αρχή.

Το καμένο κατσαρόλι μου έγινε μια έμπνευση, δίνοντάς μου το κουράγιο να συνεχίσω, όταν τα συναισθήματα κατάκρισης απειλούσαν να με κατακλύσουν. Ξόδεψα αρκετές ώρες ξύνοντάς το με σύρμα και σαπούνι και σιγά-σιγά το καμένο μαύρο μετατράπηκε σε γκρι, κατόπιν σε ανοιχτό καφετί, και στο τέλος ξαναβρήκε το αρχικό του ασημί χρώμα. Καθώς το ασημί απλωνόταν παντού, η πίστη μου για εσωτερική θεραπεία αυξανόταν. Στο τέλος το κατσαρολάκι μου ήταν πεντακάθαρο σαν καινούργιο, καθαρισμένο από κάθε μαύρο σημάδι.

Έμαθα πως όταν ο Θεός συγχωρεί, δεν ξεχνά μόνο αλλά θεραπεύει κιόλας. Η άσβεστη αγάπη Του μας δίνει το κουράγιο να σηκωθούμε ξανά απ’ το πέσιμό μας, την πίστη να ξεχάσουμε το παρελθόν και την ελπίδα να βαδίσουμε προς το μέλλον.