Αγαπώντας τον εαυτό μου

Μια από τις αγαπημένες μου παιδικές αναμνήσεις ήταν όταν η μεγαλύτερη αδελφή μου, μου διάβαζε την ιστορία του Καλού Σαμαρείτη από μια εικονογραφημένη Βίβλο.1 Ποτέ μου δεν ξέχασα ότι ο «πλησίον μου» δεν είναι μόνο το άτομο που ζει δίπλα μου αλλά οποιονδήποτε συναντώ στη ζωή μου.

Όμως μέχρι να κατανοήσω πλήρως τι εννοούσε ο Ιησούς όταν έλεγε «αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου».2 πέρασαν αρκετά χρόνια. Εστιαζόμουν τόσο πολύ στο πρώτο μέρος της πρότασης, που μερικές φορές ξέχναγα ότι υπήρχε και ένα δεύτερο μέρος.

Μια μέρα και ενώ ζούσα ένα παρατεταμένο διάστημα απογοήτευσης και αμφιβολίας για τον εαυτό μου, μια στενή φίλη μου που διαισθάνθηκε το τι περνούσα μου είπε: «Αν αγαπούσες τον πλησίον σου όπως ‘αγαπάς’ τον εαυτό σου, κανένας δεν θα ήθελε να είναι ο πλησίον σου». Τα λόγια της με εξέπληξαν και με έκαναν να αναρωτηθώ με ειλικρίνεια: Αγαπώ τον εαυτό μου; Η απάντηση ήταν ένα ολοφάνερο όχι, κάτι το οποίο προκάλεσε μια άλλη ερώτηση: Και γιατί όχι; Μα ήταν προφανές! Αμέσως άρχισα να αναλογίζομαι την ατελείωτη λίστα μου με τις αποτυχίες και τα ελαττώματά μου. Όμως μέσα από όλο αυτό τον αρνητικό καταιγισμό, μια απρόσμενη ερώτηση ήλθε στη σκέψη μου: Ο Ιησούς με θέλει να αγαπώ τον εαυτό μου;

Όσο περισσότερο το αναλογιζόμουν, τόσο περισσότερο γινόμουν σίγουρη ότι όντως ο Ιησούς με ήθελε να αγαπώ τον εαυτό μου. Γιατί; Επειδή είμαι δικό Του παιδί, για το οποίο Αυτός έδωσε τη ζωή Του από αγάπη.3 Επειδή είμαι το δικό Του δημιούργημα, πλασμένο με μοναδικό και υπέροχο τρόπο καθ’ ομοίωση δική Του.4 Αυτός γνωρίζει όλα μου τα σφάλματα και τα ελαττώματα,5 όμως χαίρεται επίσης για τη ζωή μου,6 εκτιμά τα προσόντα μου και την προσωπικότητά μου και βλέπει μέσα σε μένα ένα απεριόριστο δυναμικό.7 Με αγαπά όπως είμαι. Τελικά μου έφεξε το γεγονός, ότι με θέλει να βλέπω τον εαυτό μου όπως Αυτός, να ανταλλάξω το προσωπικό μου κατηγορητήριο και την αυτοκριτική με αποδοχή και φροντίδα για τον εαυτό μου – με λίγα λόγια όσο παράξενο κι αν ακούγεται – να αρχίσω να αγαπώ τον εαυτό μου.

Όσο περισσότερο σέβομαι και αγαπώ τον εαυτό μου με έναν υγιή τρόπο, τόσο περισσότερο αγαπώ και νοιάζομαι για τους άλλους περισσότερο. Η αυταγάπη, όπως την αναφέρει η Βίβλος δεν είναι ένα είδος εγωπαθούς, ναρκισσιστικής αυταγάπης που εστιάζεται μόνο στον εαυτό της και ξεχνά τους άλλους. Είναι μια ειλικρινής, επανορθωτική αυταγάπη με σεβασμό για τους εαυτούς μας, ως κομιστές της εικόνας του Θεού, ως λυτρωμένοι αμαρτωλοί και υιοθετημένα παιδιά του Θεού. Τα αποτελέσματά της αποφέρουν εσωτερική εκπλήρωση και γαλήνη, εξωτερικευμένη καλοσύνη και γενναιοδωρία και ανοδεύουσα ευγνωμοσύνη και αφοσίωση.

Αγάπη για τον Θεό, αγάπη για τους άλλους και αγάπη για τον εαυτό μας. Αυτά τα τρία μας αποφέρουν ολοκλήρωση και αληθινή χαρά.

  1. βλ. Λουκά 10:25-37
  2. Μάρκου 12:31
  3. βλ. Εφεσσίους 5:2
  4. βλ. Ψαλμός 139:14
  5. βλ. Ψαλμός 139:1
  6. βλ. Σοφονίας 3:17
  7. βλ. Ιερεμία 29:11